Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010
Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010
Ακουγοντας τον KITARO
Εχω μια μανια,μια εμμονη μ αυτον,τον ΚΙταρο.Γιαπωνεζος ειναι,πανω απο 60,με μακρια μαλλια,ειναι ενας πασιγνωσος συνθετης και αυτοι που τον ξερουν τον λατρευουν.
Απ ολα οσα εχει συνθεσει,2 κομματια με καθηλωνουν.Το MATSURI και το LADY OF DREAMS.Το ενα μονο μουσικη, το αλλο εχει στιχους..
Για ποιο λογο το καθενα;
Ακουγοντας το πρωτο,,,αισσθανομναι να πεταω,Αισθανομαι μια δυναμη να ξεπηδαει απο μεσα μου,ν ανεβαινει ,να βγαινει προς τα εξω,να διοχετευεται παντου.Σ ολες τις εκφρασεις μου.Και δεν ειναι μονο αυτο.Η μελωδια ταυτοχρονα κραταει σε απολυτο ελεγχο ολα τα ζωτικα οργανα,ειναι σαν να αιωρεισαι,ομως σ ενα γερο,σταθερο ιπταμενο χαλι,χωρις να φοβασαι μην πεσεις,χωρις να φοβασαι μην κανεις καποιο λαθος.
Τελικα αυτη η ανατολιτικη γιαπωνεζικη φιλοσοφια ,που μ επηρρεαζει,περιεργα ομως γιατι ειμαι και ενα ατομο της λεκανης της Μεσογειου,Ευρωπαια,Ελληνιδα και πολυ περηφανη μαλιστα,,δεν ξερω απο ποτε και απο που κι ως που.Αραγε εχω ζησει αλλη ζωη σ εκεινα τα μερη;Ειναι περιεργο ποσο με ελκυει αυτη η χωρα,απο τα παιδικα μου χρονια κι ολας.Να φανταστειτε καποτε ηθελα να παντρευτω εναν Γιαπωνεζο,χωρις ομως να ημουν η κλασσικη γιαπωνεζα γυναικα.Θα ηθελα παντα να παιρνει υπ οψη του οτι λεω.
Δεν ξερω τι τρεχει.αλλα ισως κατι να τρεχει,καποτε ισως το μαθω...
Το αλλο το τραγούδι ειναι οριακο με την εννοια οτι το ακουσα χαλωντας μια σχεση και αρχιζοντας μια άλλη.χωρις ομως να ξεκαθαρισω μεσα μου τι ηθελα και απ τη μια και απ την αλλη.Αισθανομουν προδομενη και απογοητευμενη γιατι δεν μπορεσα να δωσω να καταλαβει τι ηθελα και δεν το απαιτησα τελικα,προτιμωντας να φυγω..Και ταυτοχρονα φτιαχνοντας μια σχεση,ερωτικη καθαρα,η οποία σημαδευτηκε απο εικονες τοσο εντονες,,φωτογραφιες και με την κλασσικη εννοια του ορου και ως εικονες ειδωμενες απο 2 ζευγαρια ματια που τις απολαμβαναν το ιδιο.Τρυφεραδα και σκληροτητα,χιουμορ και σοβαροτητα,γελιο και κλαμμα,ανακατεμενα.Δεν ειχε σταθερο υποβαθρο,ειχε ομως μπολικη τρελλα και πρωτοτυπια,και μοιραια χαλασε κι αυτη.Δεν ξεχναω καμμια λεπτομερεια ομως,μερικες σου αφηνουν σοβαρα σημαδια.Και το lady of dreams ειναι ενα τραγουδι που το ακουγα μαζι του...
http://www.youtube.com/watch?v=l1pLmcVKH6o
http://www.youtube.com/watch?v=GZyn67ARBRM
Απ ολα οσα εχει συνθεσει,2 κομματια με καθηλωνουν.Το MATSURI και το LADY OF DREAMS.Το ενα μονο μουσικη, το αλλο εχει στιχους..
Για ποιο λογο το καθενα;
Ακουγοντας το πρωτο,,,αισσθανομναι να πεταω,Αισθανομαι μια δυναμη να ξεπηδαει απο μεσα μου,ν ανεβαινει ,να βγαινει προς τα εξω,να διοχετευεται παντου.Σ ολες τις εκφρασεις μου.Και δεν ειναι μονο αυτο.Η μελωδια ταυτοχρονα κραταει σε απολυτο ελεγχο ολα τα ζωτικα οργανα,ειναι σαν να αιωρεισαι,ομως σ ενα γερο,σταθερο ιπταμενο χαλι,χωρις να φοβασαι μην πεσεις,χωρις να φοβασαι μην κανεις καποιο λαθος.
Τελικα αυτη η ανατολιτικη γιαπωνεζικη φιλοσοφια ,που μ επηρρεαζει,περιεργα ομως γιατι ειμαι και ενα ατομο της λεκανης της Μεσογειου,Ευρωπαια,Ελληνιδα και πολυ περηφανη μαλιστα,,δεν ξερω απο ποτε και απο που κι ως που.Αραγε εχω ζησει αλλη ζωη σ εκεινα τα μερη;Ειναι περιεργο ποσο με ελκυει αυτη η χωρα,απο τα παιδικα μου χρονια κι ολας.Να φανταστειτε καποτε ηθελα να παντρευτω εναν Γιαπωνεζο,χωρις ομως να ημουν η κλασσικη γιαπωνεζα γυναικα.Θα ηθελα παντα να παιρνει υπ οψη του οτι λεω.
Δεν ξερω τι τρεχει.αλλα ισως κατι να τρεχει,καποτε ισως το μαθω...
Το αλλο το τραγούδι ειναι οριακο με την εννοια οτι το ακουσα χαλωντας μια σχεση και αρχιζοντας μια άλλη.χωρις ομως να ξεκαθαρισω μεσα μου τι ηθελα και απ τη μια και απ την αλλη.Αισθανομουν προδομενη και απογοητευμενη γιατι δεν μπορεσα να δωσω να καταλαβει τι ηθελα και δεν το απαιτησα τελικα,προτιμωντας να φυγω..Και ταυτοχρονα φτιαχνοντας μια σχεση,ερωτικη καθαρα,η οποία σημαδευτηκε απο εικονες τοσο εντονες,,φωτογραφιες και με την κλασσικη εννοια του ορου και ως εικονες ειδωμενες απο 2 ζευγαρια ματια που τις απολαμβαναν το ιδιο.Τρυφεραδα και σκληροτητα,χιουμορ και σοβαροτητα,γελιο και κλαμμα,ανακατεμενα.Δεν ειχε σταθερο υποβαθρο,ειχε ομως μπολικη τρελλα και πρωτοτυπια,και μοιραια χαλασε κι αυτη.Δεν ξεχναω καμμια λεπτομερεια ομως,μερικες σου αφηνουν σοβαρα σημαδια.Και το lady of dreams ειναι ενα τραγουδι που το ακουγα μαζι του...
http://www.youtube.com/watch?v=l1pLmcVKH6o
http://www.youtube.com/watch?v=GZyn67ARBRM
Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010
συμπεριφορες...προς εναν,προς ολους...
Να κι ενα θεμα που απο καιρο σε καιρο με απασχολεί.Η συμπεριφορα μου,η συμπεριφορα των αλλων γενικα,η συμπεριφορα ενος συγκεκριμενου ατομου καλυτερα.
Θα κανω πρωτα αυτοκριτικη:
Ημουν 21-22 ετων,φοιτητρια,οργανωμενη σε πολιτικη νεολαια.Η σχολή; ενδιαφερουσα..Οι ομοιδεατες επισης (ετσι νομιζα δηλ).Μιλουσαμε την ιδια γλωσσα περιπου.Ομως....
θεωρω τον εαυτο μου προβατ εκεινη την εποχη και ευτυχως για λιγο.Πρωτα πρωτα για την απαξιωτικη συμπεριφορα που ειχα απεναντι σε αλλα ατομα και δευτερον διοτι δεν καταλαβα εγκαιρως τι ειναι αυτο που κανει ενα ατομο ξεχωριστο.
Το σιγουρο ειναι οτι δεν ειναι η μορφωση του/
ειχα λοιπον την εντυπωση πως ο εξυπνος,κυνικος,ετοιμολογος Π ηταν το ιδανικο ατομο για συζητηση,αντιπαραθεση η και για ερωτικη σχεση.Κρεμομουν απ τα χειλη του σχεδον.
Μετα,οταν συνειδητοποιησα πως απο λογια ολοι τα καταφερνουν,αλλα ανθρωποι ισως δεν γινουν ποτε και απο φερεφωνα καποιων κομματων καταντησουν εγωκεντρικοι και πολυξεροιΕτσι,εστριψα,την εκανα που λενε.Και αλλαξα κοσμοθεωρια.
Περασε καιρος ,μπηκα σε δουλεια,ειδα κοσμο και κοσμακη..Ανθρωποι ολων των ειδων,ολων των κοινωνικων ομαδων,καθε ειδους μορφωσης και οικονομικης επιφανειας.Απο τι ξεχωριζαν; Απ τη συμπεριφορα τους,παντα απο εκει.Για μενα τουλαχιστον.Θυμαμαι πχ ενας που ηταν αφεντικο μιας μεγαλης εταιρειας και καθοταν σ ενα γραφειακι και συμπληρωνε τα γραμματια,οταν εβλεπε πως ειχαμε δουλεια.
Ενας αλλος παλι,που οποτε του ζητουσαμε χαρτια ξεσηκωνε τον κοσμο θαρρεις και ηταν εφοπλιστης και δεν μπορουσαμε να ζηταμε απο αυτον οτιδηποτε,
Περασε καιρος,αποκτησα πολλη πειρα στο να ξεχωριζω καποια πραγματα..(παρενθεση).
Καποιος ανθρωπος ,ανθρωπος στην κυριολεξια,με ευρυ μυαλο και δικαιη συμπεριφορα,καποτε που θυμωσα μ εναν αγενη συναδελφο,μου ειπε,βρε κοριτσι μου ειναι δυνατον να θυμωνεις και να εκνευριζεσαι με καποιον που το θυμικο του δεν εχει ωριμασει;
Αλλου ομως ηθελα να καταληξω:
Στο τωρα.Στο facebook..Οχι οτι ειδικα εμενα μ απασχολει η συμπεριφορα καποιων,αλλα πως να το κανω; την εντοπιζω και την κρινω και καλα κανω εδω που τα λεμε.
Εχουμε και λεμε ξανα:
Αυτον τον χωρο ,τον θεωρω ως μια γειτονιαΜε καθε λογης ανθρωπους,που εχουν ενα κοινο σημειο αναφορας και ειναι ο τοιχος τους.
Μεσα απ τον τοιχο ,απο το τι λενε,απο το τι απαντουν η σχολιαζουν φαινεται η παιδεια τους,.Οχι η ακαδημαικη,αλλα η κοινωνικη..η συναισθηματικη τους νοημοσυνη.Το να μπορουν να αμβλυνουν τις αντιθετες γνωμες,να μετριαζουν το θυμο τους,να κατανοουν την αγνοια του αλλου για πραγματα που ισως μονο ειδικοι ξερουν και οχι ολοι.
Υπαρχουν οι ματαιοδοξοι,υπαρχουν οι υπερβολικα χαρουμενοι κι αισιοδοξοι,υπαρχουν αυτοι που αυτοδιαφημιζονται λογω δουλειας.Υπαρχουν ατομα που συμφωνουμε η διαφωνουμε .
Υπαρχουν ατομοι "φιλοι"νεοι,παλιοι, που εγιναν και πιο γνωστοι,ειπαμε και κατι παραπανω,υπαρχουν κι αλλοι που θεληματικα κρατανε αποσταση,εστω κι αν εκαναν αυτοι το πρωτο βημα.
Δεν μ απασχολει ουτε αυτο.
Μ απασχολει ομως εξαιρετικα η αγενεια.
Η οποία για μερικους θεωρειται κυνισμος και ειλικρινεια.
Για αλλους υπερβολικη εξυπναδα.
Για αλλους,αν με τροπο εντελως αοριστο βγαζουν συμπερασματα και αυτα τα θεωρουν ως δεδομενα.Οτι εχουν δικιο και δεν κανουν τον κοπο να βρουν την αρχη.
Θα μου πει κανεις και ποιον νιαζει τελικα αυτο,ολοι εν δυναμει αγνωστοι ειμαστε.Μα δεν μιλαω για αγνωστους τωρα.
Τωρα μιλαω για ατομα που λιγο η πολυ εχουν δημιουργησει καποια σχεση,στενη η οχι,δεν εχει σημασια..αλλα οι σχεσεις δεν ειναι αυτοδικια του καθ ενος,θελουν δυο ατομα για να δημιουργηθουν,
Και εφ οσον δημιουργηθουν εχουν και κανονες αλλης συμπεριφορας.
Υπαρχουν πολλοι τροποι να δηλωσεις αντιθεση,αλλη γνωμη,οποια διαφορα εχεις με καποιον .
Ποσο "μαγκας " εισαι δηλ.να μπορεις να προσβαλεις οποιονδηποτε δημοσιως και να μην σου καιγεται καρφι γιαυτο;
Καθολου μαγκας ,δυστυχως,μια εκφραση ανωριμου θυμικου ειναι κι αυτη..ενος ατομου που δεν τα εχει καλα με τον εαυτο του η με τη συνειδηση του η μ οτι τελος παντων tον κατατρεχει κι ετσι συμπεριφερεται.
Δεν ειναι μαγκια και σιγουρα δεν ειναι εξυπναδα.
Δεν ειναι αλαζονεια,δεν ειναι κυνισμος.
Ειναι μια παιδιαστικη ανωριμη συμπεριφορα.
Απο ενηλικα ατομα δεν συγχωρειται.
Απο παιδια ναι
Απο ανθρωπους που εχουν περασει πολλα στη ζωη τους δεν συγχωρειται
Απο ανθρωπους που δεν εχουν περασει πολλα και εισεπραξαν αγαπη μπολικη δεν συγχωρειται.
Δεν συγχωρειται γενικα...απο εμενα βεβαια..απο αλλους ισως...
Θα κανω πρωτα αυτοκριτικη:
Ημουν 21-22 ετων,φοιτητρια,οργανωμενη σε πολιτικη νεολαια.Η σχολή; ενδιαφερουσα..Οι ομοιδεατες επισης (ετσι νομιζα δηλ).Μιλουσαμε την ιδια γλωσσα περιπου.Ομως....
θεωρω τον εαυτο μου προβατ εκεινη την εποχη και ευτυχως για λιγο.Πρωτα πρωτα για την απαξιωτικη συμπεριφορα που ειχα απεναντι σε αλλα ατομα και δευτερον διοτι δεν καταλαβα εγκαιρως τι ειναι αυτο που κανει ενα ατομο ξεχωριστο.
Το σιγουρο ειναι οτι δεν ειναι η μορφωση του/
ειχα λοιπον την εντυπωση πως ο εξυπνος,κυνικος,ετοιμολογος Π ηταν το ιδανικο ατομο για συζητηση,αντιπαραθεση η και για ερωτικη σχεση.Κρεμομουν απ τα χειλη του σχεδον.
Μετα,οταν συνειδητοποιησα πως απο λογια ολοι τα καταφερνουν,αλλα ανθρωποι ισως δεν γινουν ποτε και απο φερεφωνα καποιων κομματων καταντησουν εγωκεντρικοι και πολυξεροιΕτσι,εστριψα,την εκανα που λενε.Και αλλαξα κοσμοθεωρια.
Περασε καιρος ,μπηκα σε δουλεια,ειδα κοσμο και κοσμακη..Ανθρωποι ολων των ειδων,ολων των κοινωνικων ομαδων,καθε ειδους μορφωσης και οικονομικης επιφανειας.Απο τι ξεχωριζαν; Απ τη συμπεριφορα τους,παντα απο εκει.Για μενα τουλαχιστον.Θυμαμαι πχ ενας που ηταν αφεντικο μιας μεγαλης εταιρειας και καθοταν σ ενα γραφειακι και συμπληρωνε τα γραμματια,οταν εβλεπε πως ειχαμε δουλεια.
Ενας αλλος παλι,που οποτε του ζητουσαμε χαρτια ξεσηκωνε τον κοσμο θαρρεις και ηταν εφοπλιστης και δεν μπορουσαμε να ζηταμε απο αυτον οτιδηποτε,
Περασε καιρος,αποκτησα πολλη πειρα στο να ξεχωριζω καποια πραγματα..(παρενθεση).
Καποιος ανθρωπος ,ανθρωπος στην κυριολεξια,με ευρυ μυαλο και δικαιη συμπεριφορα,καποτε που θυμωσα μ εναν αγενη συναδελφο,μου ειπε,βρε κοριτσι μου ειναι δυνατον να θυμωνεις και να εκνευριζεσαι με καποιον που το θυμικο του δεν εχει ωριμασει;
Αλλου ομως ηθελα να καταληξω:
Στο τωρα.Στο facebook..Οχι οτι ειδικα εμενα μ απασχολει η συμπεριφορα καποιων,αλλα πως να το κανω; την εντοπιζω και την κρινω και καλα κανω εδω που τα λεμε.
Εχουμε και λεμε ξανα:
Αυτον τον χωρο ,τον θεωρω ως μια γειτονιαΜε καθε λογης ανθρωπους,που εχουν ενα κοινο σημειο αναφορας και ειναι ο τοιχος τους.
Μεσα απ τον τοιχο ,απο το τι λενε,απο το τι απαντουν η σχολιαζουν φαινεται η παιδεια τους,.Οχι η ακαδημαικη,αλλα η κοινωνικη..η συναισθηματικη τους νοημοσυνη.Το να μπορουν να αμβλυνουν τις αντιθετες γνωμες,να μετριαζουν το θυμο τους,να κατανοουν την αγνοια του αλλου για πραγματα που ισως μονο ειδικοι ξερουν και οχι ολοι.
Υπαρχουν οι ματαιοδοξοι,υπαρχουν οι υπερβολικα χαρουμενοι κι αισιοδοξοι,υπαρχουν αυτοι που αυτοδιαφημιζονται λογω δουλειας.Υπαρχουν ατομα που συμφωνουμε η διαφωνουμε .
Υπαρχουν ατομοι "φιλοι"νεοι,παλιοι, που εγιναν και πιο γνωστοι,ειπαμε και κατι παραπανω,υπαρχουν κι αλλοι που θεληματικα κρατανε αποσταση,εστω κι αν εκαναν αυτοι το πρωτο βημα.
Δεν μ απασχολει ουτε αυτο.
Μ απασχολει ομως εξαιρετικα η αγενεια.
Η οποία για μερικους θεωρειται κυνισμος και ειλικρινεια.
Για αλλους υπερβολικη εξυπναδα.
Για αλλους,αν με τροπο εντελως αοριστο βγαζουν συμπερασματα και αυτα τα θεωρουν ως δεδομενα.Οτι εχουν δικιο και δεν κανουν τον κοπο να βρουν την αρχη.
Θα μου πει κανεις και ποιον νιαζει τελικα αυτο,ολοι εν δυναμει αγνωστοι ειμαστε.Μα δεν μιλαω για αγνωστους τωρα.
Τωρα μιλαω για ατομα που λιγο η πολυ εχουν δημιουργησει καποια σχεση,στενη η οχι,δεν εχει σημασια..αλλα οι σχεσεις δεν ειναι αυτοδικια του καθ ενος,θελουν δυο ατομα για να δημιουργηθουν,
Και εφ οσον δημιουργηθουν εχουν και κανονες αλλης συμπεριφορας.
Υπαρχουν πολλοι τροποι να δηλωσεις αντιθεση,αλλη γνωμη,οποια διαφορα εχεις με καποιον .
Ποσο "μαγκας " εισαι δηλ.να μπορεις να προσβαλεις οποιονδηποτε δημοσιως και να μην σου καιγεται καρφι γιαυτο;
Καθολου μαγκας ,δυστυχως,μια εκφραση ανωριμου θυμικου ειναι κι αυτη..ενος ατομου που δεν τα εχει καλα με τον εαυτο του η με τη συνειδηση του η μ οτι τελος παντων tον κατατρεχει κι ετσι συμπεριφερεται.
Δεν ειναι μαγκια και σιγουρα δεν ειναι εξυπναδα.
Δεν ειναι αλαζονεια,δεν ειναι κυνισμος.
Ειναι μια παιδιαστικη ανωριμη συμπεριφορα.
Απο ενηλικα ατομα δεν συγχωρειται.
Απο παιδια ναι
Απο ανθρωπους που εχουν περασει πολλα στη ζωη τους δεν συγχωρειται
Απο ανθρωπους που δεν εχουν περασει πολλα και εισεπραξαν αγαπη μπολικη δεν συγχωρειται.
Δεν συγχωρειται γενικα...απο εμενα βεβαια..απο αλλους ισως...
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010
τα ματια..καθε ειδους μάτια και ματιές.
αφορμη πηρα απο κατι αντιστοιχο που διαβασα ξημερωματα.λεξεις ηταν,αλλα οπως κανουμε διαλογο με φιλους μας,ετσι κι εγω κανω διαλογο μ εναν αγνωστο γνωστο.
Εχουμε και λεμε λοιπον.Η πρωτη επαφη ειναι η κυρια αισθηση που εχουμε,μετα αλλαζει,αλλα ισως οχι πολυ..
Θα γραψω για καποια ματια,που μονο το χρωμα τους εμεινε στη μνημη,το μικρο ονομα και η αμυδρη αισθηση της αγαπης που ενιωθα.Προσπαθησε πολυ,φιλοτιμα μπορω να πω να την εξαφανισει.Τι καταλαβε;τιποτε φανταζομαι.
Αλλα εγω εμεινα με τετοιο πονο για πολυ καιρο,που απορω για ποιο λογο.
Τελος παντων,δικη του επιλογη.
Ομως θυμαμαι θΥΜΑΜΑΙ τη μαγεια τους,θυμαμαι πως βυθιζομουν σ αυτο το γκριζοπρασινογαλαζο χρωμα και η καρδια μου πετουσε με ολα τα χρωματα της Ιριδας στα φτερα της.Χτυπουσε σαν τρελλη στα τηλεφωνα,στα μηνυματα, διαβαζοντας ενα μικρο τετραγωνο χαρτακι με σαχλαμαρες η με σκιτσακια...πω ,πω,πως ειναι η καρδια.,,ετοιμο βιβλιο,με λευκες σελιδες,ετοιμο να δεχτει ξανα αγαπη.και μετα...
μετα,παλι το βυθισμα στην μελαγχολια,στην λυπη,στην απογνωση.μεχρι κατω κατω.Οσο που να μην παιρνει αλλο,και να αναγκαστεις να σηκωθεις.Αναγκαστηκα να σηκωθω και να περπατησω ως πανω παλιΟ δρομος ειναι παλι ανοιχτος.Και τα ματια; Των ματιων του το χρωμα φεγγει ακομα,αλλα ποσο ακομα;;
Να η ποινη του.Τ ονομα του το μικρο και ενα μικρο αντιφεγγισμα απο ενα χρωμα...
Εχουμε και λεμε λοιπον.Η πρωτη επαφη ειναι η κυρια αισθηση που εχουμε,μετα αλλαζει,αλλα ισως οχι πολυ..
Θα γραψω για καποια ματια,που μονο το χρωμα τους εμεινε στη μνημη,το μικρο ονομα και η αμυδρη αισθηση της αγαπης που ενιωθα.Προσπαθησε πολυ,φιλοτιμα μπορω να πω να την εξαφανισει.Τι καταλαβε;τιποτε φανταζομαι.
Αλλα εγω εμεινα με τετοιο πονο για πολυ καιρο,που απορω για ποιο λογο.
Τελος παντων,δικη του επιλογη.
Ομως θυμαμαι θΥΜΑΜΑΙ τη μαγεια τους,θυμαμαι πως βυθιζομουν σ αυτο το γκριζοπρασινογαλαζο χρωμα και η καρδια μου πετουσε με ολα τα χρωματα της Ιριδας στα φτερα της.Χτυπουσε σαν τρελλη στα τηλεφωνα,στα μηνυματα, διαβαζοντας ενα μικρο τετραγωνο χαρτακι με σαχλαμαρες η με σκιτσακια...πω ,πω,πως ειναι η καρδια.,,ετοιμο βιβλιο,με λευκες σελιδες,ετοιμο να δεχτει ξανα αγαπη.και μετα...
μετα,παλι το βυθισμα στην μελαγχολια,στην λυπη,στην απογνωση.μεχρι κατω κατω.Οσο που να μην παιρνει αλλο,και να αναγκαστεις να σηκωθεις.Αναγκαστηκα να σηκωθω και να περπατησω ως πανω παλιΟ δρομος ειναι παλι ανοιχτος.Και τα ματια; Των ματιων του το χρωμα φεγγει ακομα,αλλα ποσο ακομα;;
Να η ποινη του.Τ ονομα του το μικρο και ενα μικρο αντιφεγγισμα απο ενα χρωμα...
Πέμπτη 20 Μαΐου 2010
τελειωσα το διαβασμα ενος βιβλιου
Σημερα το μεσημερι τελειωσα επιτελους το βιβλιο που αρχισα την Κυριακή.Ηταν της Ζοελ Λοπινό,η οποια μ αρεσει σαν συγγραφεας,κυριως γιατι το στυλ του γραψιματός της δεν ειναι επαναλαμβανόμενο οπως σημερα ειναι συνηθισμενο το φαινομενο.
Αυτα που διαπραγματευοταν ειναι θεματα που αφορουν όλους και σιγουρα προβληματιζουν όλους.Την αγαπη σαν κινητηρια δυναμη,τον θανατο,την μεταθανατια ζωη,την μετενσαρκωση των ψυχων με αλλη μορφη σε μεταγενεστερο χρονο.Οι ηρωες της,οι δυο βασικοι δηλαδη,ο Ερμης και η Περσεφόνη,βιωσαν κατα το βιβλιο την Α Γ Α Π Η.Ετσι οπως όλοι θέλουμε να νιωσουμε και οπως όλοι ονειρευομαστε να ζησουμε,με τα φυσικα επακολουθά της,εναν γαμο,μια οικογενεια,παιδια,εγγονια και μετα οταν ερθει η ωρα να φυγουμε παλι μαζι απ τη ζωη,εχοντας βεβαιωθει οτι ολοι οι κοποι επιασαν τοπο,τα παιδια χαραξαν μια καλη πορεια και την βαδιζουν και αλλα τετοια.
Κριμα ομως και αδικο,παντα κατι λειπει απο τετοιες αρχικες ενωσεις.Σπανια εζησαν και εφτασαν μεχρι το τελος ετσι ζευγαρια.Παντα κατι χαλαει αυτην την τελεια συνταγη.
Αυτα που διαπραγματευοταν ειναι θεματα που αφορουν όλους και σιγουρα προβληματιζουν όλους.Την αγαπη σαν κινητηρια δυναμη,τον θανατο,την μεταθανατια ζωη,την μετενσαρκωση των ψυχων με αλλη μορφη σε μεταγενεστερο χρονο.Οι ηρωες της,οι δυο βασικοι δηλαδη,ο Ερμης και η Περσεφόνη,βιωσαν κατα το βιβλιο την Α Γ Α Π Η.Ετσι οπως όλοι θέλουμε να νιωσουμε και οπως όλοι ονειρευομαστε να ζησουμε,με τα φυσικα επακολουθά της,εναν γαμο,μια οικογενεια,παιδια,εγγονια και μετα οταν ερθει η ωρα να φυγουμε παλι μαζι απ τη ζωη,εχοντας βεβαιωθει οτι ολοι οι κοποι επιασαν τοπο,τα παιδια χαραξαν μια καλη πορεια και την βαδιζουν και αλλα τετοια.
Κριμα ομως και αδικο,παντα κατι λειπει απο τετοιες αρχικες ενωσεις.Σπανια εζησαν και εφτασαν μεχρι το τελος ετσι ζευγαρια.Παντα κατι χαλαει αυτην την τελεια συνταγη.
Τρίτη 18 Μαΐου 2010
Προτεραιοτητες
ηταν δυσκολη η χθεσινη μερα και περισσοτερο η νυχτα.επρεπε να συμπαρασταθω σ ενα παιδι που αισθανοταν αβεβαιοτητα αν ειναι σωστα προετοιμασμενο για τις εξετασεις,να μην κοιμηθω κι εγω κρατωντας το βιβλιο,και να το καληνυχτισω γλυκα ωστε ακομα και οι λιγες ωρες υπνου να εχουν αποτελεσμα.
Το πρωι μια απο τα ιδια.Η γευση ομως γλυκεια μετα απο 2 ωρες,ματια που ελαμπαν και χείλη που γελουσαν.
Τελικα,οσο και να το μελεταω,οσο και να σκεφτομαι η προτεραιοτητα είναι αυτη και μονο .Τα κλαδια που βγηκαν απο το δεντρο που είμαστε εμεις,τα παιδια μας.Δεν θέλουμε κι ουτε πρεπει ποτε να γίνουν σαν εμας.Εμείς εχουμε και είχαμε τη δικη μας προσωπικότητα,τον δικο μας τύπο,τις δικές μας αρχες σε ολα.Δεν θέλαμε κεχαγιάδες πανω απ το κεφαλι μας ,κι ας ηταν οι γονείς μας που υπεραγαπούσαμε,όπως καλη ώρα τωρα που επαναλαμβανονται ολα αυτα με τα παιδιά μας.
Θέλουν στηριξη και επιδοκιμασία.Θέλουν έκδηλη την αγάπη μας και την εμπιστοσύνη μας.Θέλουν να είμαστε κοντά και μακριά ταυτόχρονα.Θέλουν μια φίλη,τη μαμα τους.
Το πρωι μια απο τα ιδια.Η γευση ομως γλυκεια μετα απο 2 ωρες,ματια που ελαμπαν και χείλη που γελουσαν.
Τελικα,οσο και να το μελεταω,οσο και να σκεφτομαι η προτεραιοτητα είναι αυτη και μονο .Τα κλαδια που βγηκαν απο το δεντρο που είμαστε εμεις,τα παιδια μας.Δεν θέλουμε κι ουτε πρεπει ποτε να γίνουν σαν εμας.Εμείς εχουμε και είχαμε τη δικη μας προσωπικότητα,τον δικο μας τύπο,τις δικές μας αρχες σε ολα.Δεν θέλαμε κεχαγιάδες πανω απ το κεφαλι μας ,κι ας ηταν οι γονείς μας που υπεραγαπούσαμε,όπως καλη ώρα τωρα που επαναλαμβανονται ολα αυτα με τα παιδιά μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)