Η λίστα ιστολογίων μου

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

ποιά κοινωνία θα έπρεπε να μιμηθουμε;
κάποια που εχει ηγετη εξυπνο και όμορφο και ικανό
κάποια που έχει ηγετη εξυπνο και εργατικό;
κάποια που εχει ηγετη τοσο ικανό να παροτρυνει και να παρασερνει τον λαο του σε έργα;
μήπως την κοινωνία τωνζωων;
μήπως την κοινωνία των εντόμων;
μήπως την κοινωνία των μυρμηγκιών;
ΓΙΑΤΙ; διοτι το μυρμηγκι

κουβαλάει κατι πιο μεγάλο απο αυτο ίσως βαρύτερο ή ίσο με το δικό του αμελητέο βάρος.
Ανεβοκατεβαίνει το κράσπεδο, περνάει ρωγμές που γιαυτο το ταπεινο μυρμήγκι είναι ρήγματα.
Το παει πιθανοτατα σε μια μυστικη φωλιά, θα το αποθηκεύσει κατα πάσα πιθανότητα.
Αιώνες τώρα τα μυρμήγκια χτίζουν κρυφές πολιτείες, αποθηκεύουν, προνοούν εργάζονται μεθοδικά κ ομαδικά.
Ισως έχουν αρχηγό ίσως έχουν δημοκρατία.
Κηφήνες πάντως δεν φανηκε να έχουν.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

η  παρανοια των μεσων, συνειδητη και ασυνειδητη


ζουμε την απολυτη παρανοια
ενω εχουμε ολοι μυαλο παρασυρομαστε απο το θυμικο μας και απο τα όποια καταλοιπα της ιδεολογιας των γονιων μας και των ιδιων μας και δεν μπορουμε να κρινουμε.
δηλ οι προγονοι μας τζαμπα δουλεψαν αυτο που λεγεται διαλεκτικη; αυτο που ονομαζεται αφηρημενη έννοια;
η αφορμη λοιπον ηταν μια συλληψη και όσα ακολουθησαν αυτης.
1ο γεγονος: μια γνωμη ενος δημοσιογραφου
2ο γεγονος : η συλληψη του για αυτην την γνωμη στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης ειπωμένη απο τον ιδιο
3ο γεγονός: η αντιδραση των φιλων του των γνωστων του και των εχθρων του
300 σχολια μεχρι στιγμης που αφορουν βρισιες ,αποψεις υπερ και κατα, αλλα ο κυριος ογκος διεπεται απο μισος , ειρωνια, υποτιμηση κλπ
και απορω πως ανθρωποι νοημονες, ενηλικες,πεφτουν τοσο χαμηλα, ίσα μ εναν βοθρο.
Αυτο σημαινει οτι είτε η κοινωνια του φβ ειναι για κλαμματα, ειτε οτι ολη η κοινωνια ειναι έτσι.
Αυτο σημαινει οτι δεν θα παμε ουτε ενα βημα μπροστα ,γιατι το να εχεις αντιθετη γνωμη ειναι θεμιτο και ζητουμενο σ εναν διαλογο.
Το να προσπαθεις με βρισιες χυδαιες να εξουδετερωσεις τη γνωμη του αλλου ειναι για τ αναθεμα οπως λεει και ο πατερας μου.
καλυτερα λοιπον να ξεδιαλεγονται οι φιλοι και να γινεται καποιος εποικοδομητικος διαλογος και λιγη παρεα εδω μεσα, παρα να ξεπεφτουμε σε τοση καταντια.
οσο για την αιτια του α γεγονοτος, σαθρη κατα τη γνωμη μου .

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΣ



Βάζω μουσικη στο γιου τιουμπ και λέω να στρωθώ να γράψω..
Τι μας ενδιαφέρει; τι μ ένδιαφέρει;
Ναι , η πολιτική ειναι αυτο  που αν πηγαίνει καλά μπορείς να πεις και ότι όλα πάνε εξίσου καλά
Αν επίσης η σχέση σου πάει καλά, αυτόματα όλα τα βλέπεις μ ένα πρίσμα διάφανο, καθαρό, ροζ σαν τσιχλόφουσκα ή κόκκινο σαν τριαντάφυλλο,ανάλογα τη διάθεση
Αν  επι πλέον και ο οργανισμός σου δουλεύει ρολόι, τι άλλο θέλεις; μεσα στην τόση δυστυχία και τις αρρώστιες, μια απλή τενοντίτιδα ειναι ενα μηδαμινο σκοτεινό σημάδι στην αιωνιότητα, θα περάσει και όλα θα είναι όπως πρίν.
Τα παιδιά; ναι, τα παιδιά ειναι ένας μόνιμος λόγος ανησυχίας, αλλα φιλαράκι δεν τα κάνεις για σένα,γεννάς, ανατρέφεις, νοιάζεσαι με μια εμμονη που φτάνει στην τρέλλα καμμιά φορά, αλλά δεν είναι δικά σου.Ε'ιναι του εαυτού τους, είναι για να πετάξουν με τα φτερά που φρόντισες βεβαίως να είναι γερά και να μη σπάνε μόνο να λυγίζουν μερικές φορές.
Είναι κι αυτός ο ανικανοποίητος εαυτός σου, που θέλει, θέλει να γεμίζει τις ωρες του με πράγματα ουσιαστικά και ανούσια ίσως , αλλά να γεμίζει πάντως.Η αδράνεια δεν σου πάει το ξέρεις..
Και καθώς το σάουντρακ που ακούω -Γιάν  Τίρσεν- προχωρά στο 3ο κομμάτι του, θυμάμαι καθε μουσικη που αγάπησα  και κάθε μνήμη που εχει συνδεθεί μαζί της.
Κυρίως τη μουσική  δεν τη συνδέεις με κατι θλιβερό , το αντίθετο μάλιστα, θυμάσαι  ευχάριστα γεγονότα που έγιναν στη διάρκεια ενός τραγουδιού τριών πέντε λεπτών.Ομως, όμως πια όλα εκείνα που ήταν χαρούμενα τότε, τώρα δεν είναι , γιατί χάθηκαν οι πρωταγωνιστές τους.
Χ'αθηκαν είτε  με την απουσία τη φυσική, πολλά χιλιόμετρα αναμεσα, είτε με την απουσία την οριστική και αμετάκλητη που έχει μόνο ο θάνατος.Αλλοτε πονάει τοτε η μνημη που θυμάται το summertime και άλλοτε χαμογελάει γλυκόπικρα γιατί ο αγαπημένος είναι αλλού εδώ και πολλα πολλά χρόνια.
Και άλλοτε η μουσική σε συνδέει με τις πρώτες ώρες ενός βρεφους που κρατησες κατασυγκινημένη στην αγκαλιά σου και η μουσική του μανου Λοίζου απ το νανούρισμα που θυμόσουν και ταυτόχρονα ψιθυριζες στο μικροσκοπικό αυτάκι σου έφερναν κομπο στο λαιμό και δεν μπορούσες να πεις ούτε λέξη.
Αλλοτε πάλι μουσική απο κινηματογράφο σου θυμίζει χερια πλεγμενα σφιχτά στο σκοτάδι και ταινίες αγαπημένες και πολλα σ αγαπώ στο αυτι και μετα τρισευτυχισμένη να βγαινεις και να σου αγοράζει μια πλάκα σοκολάτα ν αποτελειωθείς απο τη γλύκα γενικά.
Μνήμες, μουσικές, άνθρωποι, τοπία, τόποι μέσα στο χρόνο, μια στιγμή, δυο στιγμές, ώρες , στενά και αδιάρρηκτα δεμένα μ ενα μυαλό που δεν τα καταχώνιασε ώστε να ξεχαστούν.
Τα έβαλε σε μια άκρη και πότε πότε  τ ανασύρει να θυμηθεί, να ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙ.

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Παραμύθια  όχι απο γιαγιάδες όμως!!

Εδω και χρόνια πιστέυω πως οι καλοί παικτες σε οτιδήποτε αναβαθμίζουν τον αγώνα.
Οι κακοί παικτες τον χαλούν, τον ακυρώνουν, τον απαξιώνουν.
παραδείγματα κακών, κάκιστων παικτών ειναι οι πολιτικοί, μάλλον οι πολιτικαντηδες που εδω και δυο μήνες δινουν γή και ύδωρ -στα λόγια- προκειμένου να παρουν την πολυποθητη έδρα, δήμο, κοινότητα .
Με τι όφελος; Οι καρέκλες αυτές ειναι γεμάτες ευθύνη και ο καθείς πρέπει να συλλογάται καλά καλά πριν αποφασίσει να μπεί είτε επικεφαλής ενος συνδυασμού, είτε μέσα ως απλος δημοτ.συμβουλος, είτε ως φέρελπις παίρνοντας μια καρεκλα αντιδημαρχου -που κι αυτη εδω που τα λέμε καρφια έχει-
Μέρες περασαν και πέρασαν και ο αγώνας μόνο τα χαρακτηριστικα ενός σωστου αγώνα δεν είχε.
Αρχίζοντας απο τα εξοδα.
Εν τάξει δεν θα πας και απλυτος αχτενιστος απεριποιητος κ αδιάβαστος να κάνεις μια προεκλογικη κίνηση, ,
Ελα όμως που πολλοί δεν το έχουν το χαρισμα!
Αλλά τι ανησυχούν; λεφτα υπάρχουν!!! καλα τολεγε εκείνο το ζαβό ο γαπ.
λεφτα υπάρχουν, όπως υπάρχουν και γραφεία.
Γραφεία που σου λένε πως να στέκεσαι, τι να φοράς, τι να λές, πως να είναι η διακόσμηση, πως θα στησεις το μαγαζι -εκλογ.κεντρο-, πως το ένα, πως το άλλο και να!! βρίσκεται κάποιος με όλα του τα καλούδια και πλασσάρεται ως περιφερειάρχης, ως δήμαρχος, ως δημ.σύμβουλος και ως ευρωβουλευτης.
Ελα όμως που υπάρχει κρίση και όλοι ζορίζονται;δεν είναι αμερική όπου ο υποψήφιος -μαλλον το αντιστοιχο επικοινωνιακό του γραφείο-διοργανώνει γεύματα όπου είσαι και κερατάς που λένε και δαρμένος γιατι πληρώνεις 50 ντόλαρς το άτομο για να φάς το φαί σου που στο σπίτι σου θα έκανε λιγότερο απο 10 και ακούς το ατελείωτο μπλα μπλα μπλα..
Ε, κάπως καλύτερα είμαστε εμείς.
Εμεις έχουμε τα φανερά και τα κρυφα κονδύλια
Καποιος καλός αγγελος βαζει χρήμα και ετσι τυπωνονται χαρτια ιλουστρασσιον, καρτούλες, φειγ βολάν, αφισσετες, αφίσσες και γιγαντοαφισσες και να σου μπροστα ο χ χριστιανος που λέει ΨΗΦΙΣΕ ΜΕ και εγω θα, θα , θα..
Εντρομος εσυ, τι να κάνεις; θα το ρίξεις γιατι σου υποσχέθηκε ο επι γής θεός ότι θα σου κάνει εκεινο το θεληματάκι, εκείνο το ρουσφετάκι, εκείνη τη μεταθεσούλα, εκείνο το διορισμο
Και περνούν οι μέρες και ο εκβιασμός μεγαλώνει με πλοκάμια που δεν αφορούν μονο εσένα αλλά και όλο σου το σόι μεχρι 5η γενιά
Υστερα μου λες δεν σου γράφω,,,,
Ελεος δηλαδή!!!

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Εχουμε όλοι ακούσει ότι αυτη η ηλικία συνδέεται με την κατοπινή μας συμπεριφορά.
Εχουμε δεί σε ταινίες , σε κρεββατια ή καναπέδες ψυχολόγων , τους  ψυχικά άρρωστους ή τους απλώς προβληματισμένους, ν απαντούν σε ερωτήσεις γιαυτήν.
Εχουμε και οι ίδιοι ανατρέξει στις μνήμες μας εξ αιτίας της
   Τι είναι λοιπόν αυτό το τόσο ισχυρό δεσιμο του παρελθόντος ενός ανθρωπου με το παρόν του και το μέλλον του;
Κατ ΄αρχήν και ας πάρω παραδειγμα τον εαυτό μου ,οι μνήμες μας έχουν μυρωδιά και συναίσθημα.
Θέλω να πώ , πως ανατρέχοντας με κάποια αφορμή  στην παιδικη μας ηλικία, είμαστε σε θέση
α.Μυρίσουμε-νοιώσουμε μυρωδιές
β.Νοιώσουμε συναισθήματα-χαράς, ευτυχίας, λύπης, θυμού,απέχθειας
γ.Θυμηθούμε σαν ταινία τα πάντα ,τα σχετικά με γεγονότα ή του σπιτιού, ή της γειτονιας, ή του σχολειού, ή του χωριού ή της πόλης μικρής ή μεγάλης , δεν έχει σημασία
   Και αναλύω παρακάτω, πάντα βάζοντας ως υποκείμενο τον εαυτό μου.
   Εχουμε καλοκαιράκι, ας αρχίσουμε απο αυτήν την εποχή, στα παιδικά μας χρόνια
   Στο πρόγραμμα της οικογενειας, μετα το τελος του σχολείου, ήταν κάποια μπάνια στη θάλασσα.  
   Λέω  θαλασσα και θυμάμαι την "παραθέριση "που απαραιτητα  κάναμε στη μεση του καλοκαιριού, όταν ο πατέρας έκλεινε το μαγαζί του για να περάσει 15-20 μερες με την οικογένειά του.
  Νοιωθω μέσα στη θάλασσα,ακόμα και τώρα,  την αηδια που ένοιωσα τότε που ο παππούς μου με έκανε ν ακουμπήσω φυκια, και εννοείται ότι ουτε ζωγραφιστα δεν  θέλω να τα βλέπω και αφ ετέρου
 Λέω θάλασσα και θυμάμαι ατέλειωτες γραμμές στην Περαία και το Μπαξέ απο άσπρα κοχύλια που μερικά είχαν τρύπα  'ετσι ώστε να μπορέσουμε να περάσουμε κλωστή και να τα κάνουμε βραχιόλια.
 Λεω θάλασσα και θυμάμαι λουκουμάδες με σιρόπι και κανελλα στη Μηχανιώνα απο τον Αγαπητό και γεμιζει το είναι μου γλύκα.
 Λεω θάλασσα και ακούω την Patty Pravo να τραγουδάει την Bambola και εμείς να βάζουμε φραγκάκια μεσα στο τζουκ μποξ να παιζει
 Λεω τζουκ μποξ και θυμάμαι το εξοχικό κεντρο Φαντασία στο Κιλκις , όπου είχε ένα που έπαιζε Βοσκόπουλο, σταρ της εποχής..
 Λέω Φαντασία και θυμάμαι πόσο νόστιμα ήταν τα κοτόπουλα του κ οι πατατες του.
 Λέω κοτόπουλα και πατάτες και θυμαμαι με χαμόγελο ως τ αυτια τις γιορτες που στήναμε στο σπίτι μας, με κοτοπουλα και σαλάτες και μπυρες.Ενα πικαπ , 45αράκια και γλέντια ως το πρωι..
 Γιορτές της τότε εποχής, γνήσιες γιορτες με χορό κ τραγούδι, με ακκορντεον και τη φωνή του κουμπάρου που ελεγε "αμα θες να φυγεις , φύγε", ατυχε Γιαννάκη...
 Μετά , τέλειωνε το καλοκαιράκι και είχαμε φουλ προετοιμασία για το σχολείο.
Ποδιές, τετράδια, φρέσκα μοσχομυριστά βιβλία και κόλλες καπλαντίσματος μπλε και ετικέττες άσπρες με τ όνομά μας και την τάξη μας.Μολύβια, σβήστρες, ξυστρες, ξυλινη κασσετίνα με μπογιές.
Κουλούρι απ το μικρό μαγαζακι στο σχολείο, ματζούνια, κοκκοράκια, καραμέλλες κοκκινες απο έξω και άσπρες απο μέσα.
Και διάβασμα και αντιγραφή με ζωγραφιά πανω πάνω και ορθογραφία και χειροτεχνίες και εκδρομές στα πευκάκια και ποδόσφαιρο .
Σχολικές γιορτές με επισημότητα και γυμναστικές επιδείξεις και πώς γίνεται να θυμόμαστε όλα τα ονόματα των συμμαθητών μας απο το δημοτικό;
Στη μέση οι αργίες , οι διακοπές των Χριστουγέννων, οι πιο όμορφες και γλυκειες στην κυριολεξία αναμνήσεις.Το δέντρο, ετοιμόρροπο συνηθως, μικρό, με στολίδια που έσπαζαν -να παρει η ευχή! συνέχεια, και η  μάνα να φωνάζει και να μαλλώνει, αλλά ποιος έδινε σημασία μέσα στην τόση χαρά!
Κάλαντα , με φραγκακια κ ξηροκάρπια και πορτοκαλλια ,μανταρίνια και σταφίδες, φυστίκια.
Κόκκινες μύτες και χιόνι πολύ, αλλά ούτε που μας ενοιαζε...
Πρωτοχρονιές με πυροβολισμούς στην αλλαγή του χρόνου και γλυκά φιλιά απο μαμά, μπαμπά και γιαγιά..
Μουτζούρη και ξερή και 31 -πάντα κέρδιζε ο πατέρας...
Σοκολατάκια μαργαρίτες και ένα σωρό γλυκα και μπισκότα, μοσχοβολούσε το σπίτι.
Μετα , στις απόκριες, άλλες χαρές.
Καρναβαλια  κάθε μορφής γέμιζαν τους δρόμους και ήταν όμορφα και βγαίναμε φωτογραφίες στοπ μαγαζί μας , τα έραβε όλα η μαμά .
Και καθαρές Δευτέρες στο  Ωραιόκαστρο ή σε άλλα μέρη,με τον αετό απαραίτητο αλλα και το πικ νικ με τα σαρακοστιανα πάνω σε κουρελούδες.
Το Πάσχα με βημα ταχύ και το Μεγαλοβδόμαδο με νηστεία και όλα τα έθιμα υποχρεωτικά στο σπίτι.
Θυμαμαι το Μεγάλο σαββατο, όλη μέρα έξω απο το σπίτι, η μυρωδια της μαγειρίτσα με τα εντόσθια ήταν τόσο απωθητική που περνούσαμε όλη τη μερα με ψωμι σκέτο αρκεί να μην μπουμε μέσα  στο σπίτι.Τη σούβλα στην αυλή μας και να γυρίζουμε με τη σειρά όλα τα παιδιά και μετα χορός .
Πρωτομαγια στον  Σταυρό ή όπου ήθελε η μεγάλη παρέα απο οικογένειες  και στεφανια με παπαρούνες, μαργαρίτες και ποντικάκια.
Μετα πάλι πλησίαζε ο καιρός για το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς και όλα ξαναέκαναν τον κύκλο τους.
Θυμάμαι, θυμάμαι, θυμάμαι.
 Και αν παρει φόρα κάποιος και θέλει να θυμηθεί, θέλει να κάνει μια βουτια στο παρελθόν του, τότε   θα βγούν πάνω όλα τα καλά κ μερικά κακά...
 Αλλα, νομίζω πως τα καλά θα επικρατήσουν ...
 Θυμηθείτε λοιπόν, κάνει καλό σε όλους η μνήμη και όχι η λησμονιά..

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

παραμυθια για τους μηνες -γεναρης

παραμύθια ; ίσως όχι 
αλήθεια; ίσως ναι

ενα ξέρω μόνο
πως αλήθεια είναι ότι σε τριγυρίζει και παραμύθι ειναι ότι ειναι στο υποσυνειδητο και σε τριβελιζει.
πχ 
καθε χρονο σκεφτομαι -και τωρα ειμαι πολυ ωμη- να κερδισω ενα πρωτοχρονιατικο λαχειο και φτιαχνω με λεπτομερεια καθε κινηση τακτοποιησης αυτων των τεραστιων ποσων.
ε, ειναι ενα παραμυθι που το ζω για μερικες μερες και μετα το ξεχναω.

επισης
καθε χρονο σκεφτομαι πως θαταν η ζωη μου αν ετσι, αν αλλιώς, αν ήμουν με κάποιον ή με καποιον άλλο, τι θα έκανα,.

η  πως θα ήταν η ζωη μου αν επαιρνα διαφορετικο δρόμο απο αυτον που πηρα, σε σχεση με σπουδες, με δουλεια, με χομπυ, με ασχολιες κλπ

ε και μετά φυσικα συνέρχομαι και βρισκομαι στην αληθειά μου.
καλή; κακή; δεν εχει σημασια.αυτή είναι και μ αυτην θα πορευτώ.

λοιπον, η αλήθεια μου είναι, δυο ψυχες που ανατρέφω, μια προσωπικότητα που διαμορφωνω συνεχώς, ο περίγυρός μου που σε γενικές γραμμές έχει τις ίδιες σταθερές εδω και πολλά πολλά χρόνια.

η αλήθεια μου είναι η αγαπη που παίρνω και που δίνω, το χαμογελο που σπάνια δεν θα φωτισει το προσωπο μου, η αβιαστη θετικη άποψη που εχω για πολλά πραγματα, μη πω για όλα και φανώ χαζοχαρούμενο, υπεραισιοδοξο  άτομο.

η αλήθεια μου είναι οτι νοιαζομαι, άλλοτε έμπρακτα, άλλοτε μονο ιδεολογικα για οτι στραβο συμβαινει.και θέλω να το αλλαξω.

η αλήθεια μου είναι μάλλον η αλήθεια.

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Παραμύθια και αληθειες -γενικα και αόριστα-

διαπιστωση:
Η λέξη πρόεδρος έχει αίγλη, πως να το κανουμε δηλαδή
Η λέξη μ@λ@κ@ς είναι μακράν η πιο αναγνωρίσιμη στην σύγχρονη ελληνική γλώσσα

διαπίστωση:
Είτε φωνάξεις πρόεδρε σ ένα πλήθος, είτε φωνάξεις μ@λ@κ@ , είναι σίγουρο 100% πως αρκετοί θα στρέψουν το κεφάλι τους απο εκεί που ήλθε η προσφώνηση.

Συμπέρασμα:
και τα δύο μας αντιπροσωπέυουν κατά καποιο τρόπο, αισθανόμαστε δηλαδη πρόεδροι -τουλαχιστον του εαυτου μας-, αλλα και μ@λ@κες με περικεφαλαία  , διότι αντιλαμβανόμαστε  ότι είμαστε , μη σου πω  εδώ και δεκαετίες  .


Κύριο θέμα:
Το θέμα ήταν γενικά οι συλλογικότητες και αυτοι που τις διευθύνουν ή είναι οι κεφαλές τους, με όποιο τιτλο θέλουν να έχουν.Πρόεδροι;Διευθυντές; c.e.o? Τέλος παντων.

Εχουμε λοιπόν και λέμε,
Απο την πιο μικρη συλλογικότητα , που μπορει να είναι ο διαχειριστης μιας πολυκατοικίας, έως την πιο μεγάλη που είναι να είσαι πρόεδρος μιας βουλής πχ, ενός κομματος, μιας κυβερνησης, μιας χωρας, ενός συλλόγου, μιας ομοσπονδίας κλπ -τα βάζω ανακατεμένα για να φανεί το εύρος των μεγεθών και αντιστοιχα η σημασία που έχουν για εμας- πχ ενας συλλογος πολιτιστικος στην περα ραχούλα, εμενα δεν μ ενδιαφερει, το ασφαλιστικό μου ταμείο όμως και η διαχειρισή του μ ενδιαφερει αμεσα- οι γνώσεις και οι ικανότητες πρέπει να είναι γεωμετρικώς αυξημένες.
Φαντάζομαι λοιπόν ,αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αυτή η αντιστοιχία ισχύει τουλάχιστον στον ελλαδικό χώρο.

Εάν παρουμε για παράδειγμα μια μορφη συλλογικότητας, οπως είναι ένας δημος, πιστέυω ότι ο δήμαρχος και ο πρόεδρος _ΝΑΤΗ Η ΛΕΞΗ!!-, ξερουν απ΄ έξω και ανακατωτα σπιθαμη προς σπιθαμή τον χώρο που θέλουν να αντιπροσωπεύσουν, πριν ακομα την νικηφόρο εκλογή τους και δεν ψαχνουν μετα στο google earth να βρουν που στην ευχή είναι η οδός  Β.Ρώτα.
Δεύτερο προσόν -εκτός απο τα μπλα μπλα στα καφενεία- είναι οι ικανότητες τους αναλόγα με τον τομέα τους.
δεν βάζουμε πχ διοικητικό διευθυντή κάποιον που ούτε ξέρει τι σημαινει η λέξη διοικω, ή οικονομικό διευθυντή εναν συνδικαλιστή με άκρες παντού προς τα πανω και προς τα πιο πάνω.
Ή δεν βάζουμε πρόεδρο πολιτιστικών συλλόγων κάποιον πχ καραβανά.
Τα παραδείγματα είναι τυχαία  .
Ομως παρ όλα αυτα, ακόμα και μετα απο την "εστω αναγκαστική αποδοχή" μιας θέσης που δεν έχει κάποιος τα προσόντα γιαυτην, πρέπει να παλεψει ν αποδείξει ότι είναι άξιος.
Τα δεν ήξερα, δεν ρωταγα κι΄όλας ελάχιστη σημασία έχουν πια.

Οι κόμποι έφτασαν στα χτένια και ο κόσμος όλο και περισσοτερο πνίγεται, τώρα βέβαια γιατι δεν βαζει το σκοινί και να πνιξει τον θύτη του, αυτο δεν το καταλαβαίνω.

Και φτάνω στο ζητούμενο.
στη οικονομική διοικηση  συλλόγων, ταμείων, επιχειρησεων, χωρας κλπ

Εχει κανείς την εντυπωση πως ολα μπορούν να θαφτούν;
Πως όλα θα μένουν κρυμμένα και κουκουλωμένα;
Πως οι  "αλληλοεξυπηρετήσεις "κάποτε τελειώνουν και αυτος που είναι στην κορυφη και διαχειριζεται χρήματα θα είναι τύπου  "εκανα ένα λάθος , όλοι κάνουμε ετσι δεν είναι;"

Οχι αγαπητό μου φιλαράκι, δεν είναι έτσι.
Δεν κόπιασαν κάποιοι πολύ για να πετάς έτσι στο βρόντο χρηματα και υποληψεις και αξιοπρεπη διαβίωση και επιμένεις παρ όλα αυτα να είσαι επάνω και να κοκορεύεσαι ως πρόεδρος ενος συλλόγου, ενος δήμου, μιας χώρας.

Τι πρέπει να κάνεις; κάθαρση το λένε  κάποιοι, αυτοκάθαρση θα έλεγα κι εγω και παραδοχή και αναμονή των αποτελεσμάτων της κακής σου διαχείρησης.
η αλλιώς ;

Η αλλιώς τα γνωστά μονοπάτια της δικαιοσύνης αν και αμφιβάλλω για την αποτελεσματικότητα τους.

Κάποτε έμενα σε κάποιο μέρος που ενω υπήρχαν άτομα που έχριζαν τιμωρίας , έμεναν ατιμώρητα και ελεύθερα να συνεχίζουν το νοσηρό έργο τους.
Τι κράταγε τους υπόλοιπους; μαλλον η ίδια ανειλικρίνεια.

Τέλειωσα μάλλον.
Πιο πολύ το εγραψα γιατι το σκεφτόμουν σήμερα το πρωί και συνειδητοποίησα κι εγώ ότι σε πολλές περιπτώσεις  έδειξα ανοχή  και δικαιολόγησα καταστάσεις .